Domowy Kościół

Ruch Światło-Życie

Rejon Naramowice - Umultowo, diecezji poznańskiej

Założycielem Ruchu Światło-Życie oraz Domowego Kościoła jest ks. Franciszek Blachnicki
(1921-1987). Oprócz Założyciela znaczący wkład w rozwój Domowego Kościoła miała 
 s. Jadwiga Skudro (1914-2009) ze Zgromadzenia Sióstr Sacre Coeur.

Dodatkowo należy wspomnieć o osobach ze wspólnoty konsekrowanej – Wspólnoty Niepokalanej Matki Kościoła (dziś: Instytut Niepokalanej Matki Kościoła). Od pierwszej oazy rodzin członkinie WNMK pomagały Założycielowi miedzy innymi  w przepisywaniu materiałów formacyjnych. Od 1985 r. osoby delegowane przez INMK stale posługują na rzecz tego dzieła.

Ks. Franciszek Blachnicki urodził się 24 marca 1921 roku w Rybniku na Śląsku w wielodzietnej rodzinie Józefa Blachnickiego i Marii z domu Miller. Do gimnazjum uczęszczał w Tarnowskich Górach; był bardzo aktywny w harcerstwie. W 1938 roku zdał maturę. We wrześniu podjął służbę wojskową. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku, aż do kapitulacji. W październiku, w Tarnowskich Górach rozpoczął działalność konspiracyjną. W marcu 1940 roku musiał uciekać przed gestapo. Ujęty w Zawichoście i aresztowany, po kilku tygodniach przesłuchań został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Przebywał tam, z numerem 1201, przez 14 miesięcy. W tym czasie przeżył 9 miesięcy w karnej kompanii, w bloku 13 oraz prawie miesiąc w bunkrze. We wrześniu 1941 roku przewieziono ks. F. Blachnickiego z Oświęcimia do więzienia śledczego w Zabrzu, potem w Katowicach. Za działalność konspiracyjną przeciw hitlerowskiej Rzeszy, w marcu 1942 roku otrzymał wyrok skazujący na karę śmierci przez ścięcie. Po ponad 4 miesiącach oczekiwania na wykonanie kary, ułaskawiono go, a karę śmierci zamieniono na 10 lat więzienia po zakończeniu wojny.

W czasie pobytu na oddziale skazańców dokonało się nagłe, cudowne nawrócenie Franciszka Blachnickiego na osobową wiarę w Chrystusa, połączone z decyzją oddania życia na Jego służbę. Oto jak wspomina ten dzień z 17 czerwca 1942 r. w swoim Testamencie:
…dar wiary, która jako nowa, nadprzyrodzona rzeczywistość została mi wlana w jednym momencie w owym pamiętnym dniu – jako zupełnie nowe, nie ludzką mocą zapalone światło, które świeci nawet wtedy, gdy nie pada jeszcze na żaden przedmiot i trwa cicho, nieporuszenie jak gwiazda, świecąc w ciemnościach i sama będąc ciemnością. Ta rzeczywistość wiary – od tamtej chwili, bez przerwy przez 44 lata, określa całą dynamikę mego życia i jest we mnie ,,źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu”. Nigdy w tym okresie nie przeżywałem wątpliwości co do wiary i nigdy nie miałem innych celów i dążeń, zainteresowań, poza wynikającymi z wiary i skierowanymi ku Ojcu przez Syna w Duchu Świętym, w realizacji wielkiego planu zbawienia.

W latach 1942-45 ks. Franciszek Blachnicki przebywał w różnych niemieckich obozach i więzieniach. W kwietniu 1945 roku został uwolniony przez Armię Amerykańską. Po zakończeniu wojny wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uzyskał magisterium z teologii i 25 czerwca 1950 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Jako wikariusz, pracował kolejno w kilku parafiach diecezji katowickiej. W pracy duszpasterskiej zwracał szczególną uwagę na formowanie grup elitarnych. Wówczas wypracował metodę dziecięcych rekolekcji zamkniętych, znanych jako Oazy Dzieci Bożych.

W okresie pomiędzy 1954 a 1956 rokiem, kiedy to wysiedlano biskupów śląskich, uczestniczył w pracach tajnej Kurii w Katowicach. Przez dwanaście miesięcy przebywał poza diecezją w Niepokalanowie, gdzie studiował duchowość i metody pracy apostolskiej o. Maksymiliana Kolbego. W październiku 1956 roku uczestniczył w organizowaniu powrotu biskupów do diecezji. W tym samym roku rozpoczął pracę w Referacie Duszpasterskim Kurii diecezjalnej w Katowicach i w redakcji tygodnika ,,Gość Niedzielny”. Zorganizował i prowadził Ośrodek Katechetyczny, a od 1957 roku społeczną akcję przeciwalkoholową pod nazwą Krucjata Wstrzemięźliwości, która przybrała charakter ruchu odnowy religijno-moralnej, opartego na duchowości o. Maksymiliana Kolbego. Krucjata wydawała swój dwutygodnik zatytułowany ,,Niepokalana zwycięża”. 29 sierpnia 1960 roku Centrala Krucjaty Wstrzemięźliwości w Katowicach została zlikwidowana przez władze państwowe, a w marcu 1961 roku ks. Blachnickiego aresztowano. Po ponad 4 miesiącach aresztu w więzieniu w Katowicach otrzymał wyrok 13 miesięcy więzienia z zawieszeniem na trzy lata, po czym został zwolniony.

W październiku 1961 roku, ks. F. Blachnicki podjął dalsze studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie obronił licencjat: ,,Metoda przeżyciowo-wychowawcza dziecięcych rekolekcji zamkniętych” oraz doktorat: ,,Zasada bosko-ludzka F.X. Arnolda jako zasada formalna teologii pastoralnej i duszpasterskiej”). W latach 1964-1972 pracował na KUL-u, na stanowisku asystenta i adiunkta. Współorganizował Instytut Teologii Pastoralnej. W czerwcu 1972 roku zrezygnował z etatu na KUL-u na znak protestu wobec niezatwierdzenia habilitacji: Eklezjologiczna dedukcja teologii pastoralnej, przez Ministerstwo Oświaty. W tym okresie działalności naukowej opublikował około 100 prac naukowych i o charakterze popularyzatorskim. Wypracował, w oparciu o naukę Soboru Watykańskiego II, personalistyczno-eklezjologiczną koncepcję teologii pastoralnej. Prowadził wykłady pastoralno-naukowe w różnych miastach Polski. Położył podwaliny metodologiczne pod katechetykę fundamentalną i teologię pastoralną ogólną. W latach 1964-1980 rozwijał ożywioną działalność w dziedzinie posoborowej odnowy liturgii w Polsce. Założył ,,Lubelski Zespół Liturgistów”. Przez 10 lat redagował ,,Biuletyn Odnowy Liturgii”. Od roku 1967, jako Krajowy Duszpasterz Służby Liturgicznej, wypracował koncepcję i metody posoborowej formacji służby liturgicznej.

W 1963 roku ks. F. Blachnicki podjął na nowo prowadzenie rekolekcji oazowych. Metodę 15-dniowych wyjazdów przeżyciowych zastosował stopniowo do różnych grup: młodzieży, dorosłych i całych rodzin. Praca formacyjna zapoczątkowana w oazie rekolekcyjnej, była kontynuowana w małej grupie w parafii. Ks. F. Blachnicki opracował potrzebne do niej pomoce. W ten sposób oazy rozwinęły się w ruch, zwany dziś Ruchem Światło-Życie.

Celem Ruchu, obejmującego ludzi każdego wieku i stanu, jest do dziś wychowanie dojrzałych chrześcijan i zrealizowanie soborowej wizji Kościoła jako wspólnoty wspólnot. Ruch rozwijał się w Polsce mimo różnych trudności zewnętrznych. Jak wspomniano wcześniej, przenikał też za granicę: na Słowację, do Czech, a nawet do Boliwii. Podejmował nowe inicjatywy, czerpiące z wielu nowatorskich koncepcji praktyki społecznej wypracowanych niegdyś przez ks. Blachnickiego: w roku 1979 – Krucjatę Wyzwolenia Człowieka, w celu przezwyciężenia alkoholizmu i innych zniewoleń współczesnego człowieka, w roku 1980 – plan Wielkiej Ewangelizacji ,,Ad Christum Redemptorem” dla dotarcia z Ewangelią do każdego człowieka w Polsce.

W okresie rewolucji Solidarności (1980-1981), ks. F. Blachnicki powołał do istnienia Niezależną Chrześcijańską Służbę Społeczną, mającą upowszechniać ideę ,,Prawda – Krzyż – Wyzwolenie”, tzn. działać w duchu chrześcijańskiej nauki społecznej i ruchu wyzwolenia bez przemocy.

10 grudnia 1981 roku ks. F. Blachnicki wyjechał do Rzymu. Tam zastał go stan wojenny. W roku 1982 osiadł w ośrodku polskim Marianum w Carlsbergu (dawne RFN) i rozpoczął organizowanie Międzynarodowego Centrum Ewangelizacji Światło-Życie. Prowadził w nim pracę duszpasterską wśród polskich emigrantów. Kontynuując pracę społeczno-wyzwoleńczą, wydawał biuletyn ,,Prawda-Krzyż-Wyzwolenie”, a w czerwcu 1982 roku założył stowarzyszenie ,,Chrześcijańska Służba Wyzwolenia Narodów”, skupiające Polaków i przedstawicieli innych narodów Europy Środkowo-Wschodniej wokół idei suwerenności wewnętrznej i jedności narodów w walce o wyzwolenie. W tę działalność społeczno-wyzwoleńczą zaangażował się z pobudek religijnych, inspirowany nauką Jana Pawła II, zawsze wierny zasadzie ,,światło-życie”. Jeszcze w Polsce, a następnie także zagranicą, nawiązywał kontakty ekumeniczne z różnymi ruchami odnowy.

Zmarł nagle w Carlsbergu 27 lutego 1987 roku. 1 kwietnia 2000 roku doczesne szczątki Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego przeniesiono do Krościenka nad Dunajcem.

Ks. F. Blachnicki jest ojcem duchowym dla Ruchu Światło-Życie i dla związanych z ruchem wspólnot życia konsekrowanego: żeńskiej – Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła, i męskiej – Wspólnoty Chrystusa Sługi.

Pozostawił bogaty dorobek naukowy, popularno-naukowy i ascetyczno-formacyjny, w tym wiele homilii, konferencji w zapisie magnetofonowym. 17 lutego 1994 roku został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderem Odrodzenia Polski, 5 maja 1995 roku otrzymał pośmiertnie Krzyż Oświęcimski. 9 grudnia 1995 roku rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.

 S. Jadwiga Skudro urodziła się w Kijowie 17 grudnia 1914 r. (według obowiązującego tam kalendarza prawosławnego 4 grudnia). W wieku 10 lat rozpoczęła naukę w szkole ss. Sacré Coeur w Zbylitowskiej Górze k/Tarnowa, gdzie w 1933 r. zdała maturę. W 1936 r., została postulantką w Zgromadzeniu Sióstr Sacre Coeur. Nowicjat przeżywała w Belgii, gdzie 7 marca 1939 roku złożyła pierwsze śluby zakonne. Po wojnie, w 1947 r., s. Jadwiga złożyła śluby wieczyste.

Pracowała jako nauczycielka i wychowawczyni dziewcząt w szkołach prowadzonych przez siostry Sacre Coeur w Warszawie, Poznaniu i Zbylitowskiej Górze. Pełniła również urząd ekonomki.
W latach 1969-1972 uczyła się w Studium Rodzinnym w Poznaniu. W sierpniu 1972 r. przebywając w Paryżu w domu swego Zgromadzenia, trafiła do centrali ruchu Equipes Notre Dame, gdzie zapoznała się z jego założeniami i metodami. Po powrocie Siostra rozpoczęła pracę w sekretariacie Arcybiskupa Kazimierza Majdańskiego, we Włocławku. W 1974 r., na zaproszenie ks. Franciszka Blachnickiego, przyjechała do Krościenka n. Dunajcem, na oazę rodzin, by podzielić się swoją wiedzą na temat ruchu Equipes Notre Dame. Po tych wakacjach ks. Blachnicki zaproponował Siostrze Jadwidze współpracę w organizowaniu i prowadzeniu Ruchu Wspólnot Rodzinnych. Władze zakonne wyraziły na to zgodę i od 1. stycznia 1975 roku Siostra podjęła na stałe współpracę z ks. Blachnickim. Zamieszkała początkowo w Lublinie, a następnie w Krakowie uczestnicząc w powstawaniu i tworzeniu gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie, która dziś nosi nazwę Domowy Kościół.

Siostra Jadwiga pomagała w zakładaniu wielu kręgów rodzin, prowadziła rekolekcje, tłumaczyła i opracowywała materiały formacyjne dla Domowego Kościoła. Od 1975 roku uczestniczyła w redakcji pisma formacyjnego „Domowy Kościół. List do wspólnot rodzinnych”. W 1990 r. zamieszkała w domu zakonnym w Warszawie, jednakże niemal do ostatnich chwil życia w dalszym ciągu uczestniczyła w życiu Domowego Kościoła, prowadząc rekolekcje i biorąc udział w licznych spotkaniach DK. W 2007 r., na IV Światowym Kongresie Rodzin w Warszawie, została szczególnie uhonorowana za długoletnie zaangażowanie w służbę pomocy rodzinie. Zmarła 28 września 2009 roku.

Opracowano na podstawie treści z  http://www.dk.oaza.pl oraz pism  „Domowy Kościół.  List do wspólnot rodzinnych”

odwiedziło nas: 10267
Domowy Kościół
Ruch Światło-Życie
ul. Mleczowa 1, 61-606 Poznań
e-mail: poznan.jadwiga@gmail.com

Para rejonowa:
Ramona i Marek Jędrzejczakowie
pararejonowa.dk.nar-umul@wp.pl
tel. R:533596887, M:533596889