Domowy Kościół

Ruch Światło-Życie

Rejon Naramowice - Umultowo, diecezji poznańskiej

MODLITWA JEZUSA W PIŚMIE ŚWIĘTYM
Ks. Sylwester Marzec

Alexis Carrel,  francuski lekarz i laureat nagrody Nobla, zbadał dwie grupy osób w swojej klinice: modlących się i tych, którzy dawno zarzucili już modlitwę i uważali się za niewierzących. W efekcie eksperymentu udowodnił ponad wszelką wątpliwość, że ludzie modlący się żyją dłużej, szybciej zdrowieją, kilkukrotnie szybciej goją im się rany, rzadziej chodzą do lekarza. Modlitwa powoduje bardzo konkretne reakcje w organizmie: obniża się ciśnienie i puls, maleje zużycie tlenu, wyrównuje się oddech, relaksują się mięśnie, organizm produkuje mniej hormonu stresu, a więcej hormonu młodości, a mózg wydziela więcej substancji przekaźnikowych bez których człowiek szybciej popada w stany depresji. Poza tymi pozytywnymi efektami, określono całą długą listę dobrodziejstw, które wywołują wpływ nie tylko na sferę ducha, ale także ciała.

Podobny eksperyment przeprowadzono w szpitalu Californian Pacific w San Francisco. Czterdziestu pacjentów będących w bardzo zaawansowanym stadium AIDS podzielono zaocznie na dwie 20. osobowe grupy. Za jedną z nich modliło się 20 losowo wybranych i zaproszonych do udziału w doświadczeniu ochotników. Wszyscy uczestnicy pozostali wobec siebie anonimowi z uwagi ma cel eksperymentu, który nie był im znany.  Po jakimiś czasie badania okazało się, że stan zdrowia pacjentów z obu grup znacznie się różnił. Ci, za których się nie modlono, potrzebowali 5 razy więcej antybiotyków, a także występowało u nich 3 razy więcej komplikacji w porównaniu do chorych otoczonych modlitwą, którzy z kolei czuli się znacznie lepiej. To pokazuje niezwykłą wagę i moc modlitwy, o której świadczył też swoją postawą Jezus!

Modlitwa to oddech duszy. Tak uczą kierownicy życia duchowego. Powyższe przykłady pokazują niezwykły wręcz wpływ modlitwy na nasze życie codzienne – tak bardzo realnie i materialnie. Trzeba więc przyglądnąć się modlitwie Nauczyciela. Jak się więc  modlił?

Najczęściej o modlitwie, zwłaszcza Jezusa czy też innych osób, pisze św. Łukasz; modlitwa stanowi jakby kolejną inkluzję całej ewangelii - 1,8-10 i 24,53;

Miejsca modlitwy Jezusa.

1. Świątynia Jerozolimska – Bóg je wybrał za mieszkanie; Żydzi mówili o nim, że tam przebywa Boska obecność; świątynia była znakiem obecności Boga, ale także miejscem składania ofiar; zostało ona wybudowana w 10 wieku przed Chrystusem przez króla Salomona i spełniała swoją funkcję (z małymi przerwami) do roku 70 po Chrystusie; zburzono w 587 r. przez wojska babilońskiej i wtedy zniknęła ze świątyni Arka Przymierza z kamiennymi tablicami; 50 lat później wznowiono kult świątynny;  była jeszcze mała przerwa w czasie powstania Machabejskiego w 2 wieku przed Chrystusem; najważniejszym jednak momentem było składanie ofiar; ewangelie nie mówią wprost jednak, że Jezus modli się w świątyni – dlaczego? Bo uznają, że to On sam jest świątynią!

2. Synagoga – te miejsca modlitwy zaczęły powstawać w 6 w. przed Chrystusem, czyli w czasie niewoli babilońskiej; w 2 w. jest ich już bardzo dużo w całym ówczesnym świecie. O Jezusie czytamy często w ewangeliach, że modlił się i bywał w synagodze. Pisze o tym chociażby Łk 4, 16-30. Jezus czyta tam w języku hebrajskim, wówczas już mniej znanym którym posługiwano się  głównie w piśmie, rzadziej w mowie. Częściej używano go w czynnościach liturgicznych. To dlatego Jezus, kiedy odczytał fragment,  musiał później dokonać jego tłumaczenia na powszechnie używany język aramejski. Wtedy też dokonał swoistego komentarza (Łk 4,16-30).

3. Prywatna modlitwa – Jezus modli się często na górze. Ona uważana była za miejsce spotkania z Najwyższym: na Synaju Mojżesz rozmawiał z Bogiem i otrzymał Dekalog, na górze Karmel Eliasz spotkał Odwiecznego, z góry Eliasz został wzięty do nieba, Jezus objawił swoje bóstwo na górze Tabor, na górze Jezus wygłosił fundamentalną mowę - osiem błogosławieństw, Wieczernik znajdował się na górze Syjon, na górze Golgocie Jezus dokonał dzieła odkupienia, ze szczytu Góry Oliwnej Zbawiciel wstąpił do nieba. To tylko niektóre biblijne święte góry. Ponadto Jezus modli często na pustyni, kiedy był kuszony przez diabła. Pustynia uważana jest w Biblii za miejsce działania szatana i zła, ale w Biblii jest także miejscem szczególnej Bożej interwencji. Podczas 40 letniej wędrówki Izraelitów Bóg w cudowny sposób wielokrotnie interweniował,  dlatego później przez jednego z proroków mówił, że „chce wyprowadzić swój lud na pustynię, aby tam mówić do jego serca”. Ponadto pustynia, jako miejsce wyciszenia i uspokojenia, przyciągała poszukujących Boga. Nieprzypadkowo więc pierwsi zakonnicy mieli swoje eremy w opustoszałych miejscach, grotach na pustyni. Jezus modli się także w ogrodzie. A ogród jest uważany za miejsce, w którym mieszka Bóg. Wierzono, bowiem, że to Bóg zasadził ogród Eden i od tego momentu jest On utożsamiany z ogrodem, czyli życiem.

 

Czas modlitwy Jezusa.

  1. Jak każdy pobożny Żyd modlił się pewnie trzy razy dziennie. Psalmista (Ps 55, 48) mówi, że należy to czynić wieczorem, rano i w południe. Cykl zaczyna się wieczorem, bo dzień rozpoczyna się wraz z zachodem słońca. Ps 119,174 pokazuje jednak, że pobożniejsi modlili się 7 razy dziennie! Wieczorem i rano Żydzi odmawiali znaną modlitwę Szema Izrael – Słuchaj Izraelu.
  2. Za czasów Jezusa odmawiano jednakże modlitwę, która później przybrała nazwę 18 błogosławieństw (dopiero po 90 roku po Chrystusie pojawiły się one w pełnym składzie) – np. I. „Błogosławiony jesteś Jahwe (Boże nasz i Boże Ojców naszych), Boże Abrahama, Boże Izaaka i Boże Jakuba (Boże wielki, potężny i straszliwy), Boże Najwyższy, Stwórco nieba i ziemi, tarczo nasza i tarczo Ojców naszych (nasza nadziejo we wszystkich pokoleniach). Błogosławiony jesteś, Jahwe, tarczo Abrahama”.
  3. Jezus modlił się razem z uczniami,  np. kiedy rozpoczynano posiłek szabatowy, kiedy spożywano posiłek codzienny błogosławiąc Boga.
  4. Jezus modlił się w decydujących momentach swojego życia. Pokazuje to najlepiej św. Łukasz, który mówi, iż Mistrz modlił się na początku swojej działalności, w jej środku, a także przed samą śmiercią. Rozpoczęcie działalności, to moment chrztu w Jordanie. Jej środek wyznacza Przemienienie na górze Tabor, zaś koniec, kiedy „swoim zwyczajem” udał się na Górę Oliwną.
  5. Modli się w ważnych chwilach swojej działalności – przed wyborem swoich uczniów, przy rozmaitych cudach, przy wskrzeszeniach.

Cała publiczna działalność Jezusa została ujęta w ramy modlitwy:  – od chwili chrztu, po koniec na krzyżu. Modlitwa Jezusa jest znakiem Jego zjednoczenia z Ojcem! Przykładem jest całonocna rozmowa z Nim przed wyborem 12 apostołów, przed wyznaniem Piotra, kiedy Jezus modlił się samotnie mimo obecności uczniów. Obecność ludzi nie przeszkadza Mu w osobistym i intymnym spotkaniu z Ojcem. Z kolei modlitwa w czasie przemienienia  jest szczególna. Mówi się bowiem w egzegezie, że ma ona kontekst pasyjny, gdyż jest znakiem, że Jezus należy do sfery Boga i podkreśla Jego ścisłe zjednoczenie z Ojcem. W Łk 11,1 trzeba zwrócić uwagę na to, że modlitwa Jezusa silnie pociąga i fascynuje uczniów. Ponadto, warto podkreślić, że treść i forma modlitwy Ojcze nasz stanowi część Objawienia przekazanego przez Chrystusa i pochodzi z Jego intymnej więzi z Ojcem.

 

Terminologia opisująca modlitwę Jezusa:

proseuchomai (czasownik) oraz deezis i proseuche (rzeczowniki) - to są określenia techniczne modlitwy; proseuchomai - 19 razy; proseuche aiteo - prosić kogoś o coś, tu jest wyrażony aspekt prośby - tylko 11,9; proseuche aineo - określa chwałę Boga, którego motywem jest radość ze zbawczego działania Boga - 2,13; 2,20; 19,37;

deezis - 3 razy - 1,13; 5,33, 2,37; deomai (w znaczeniu podst.) - mówi o błaganiu w potrzebie, o prośbie kogoś o coś, a przy modlitwie - do Boga - 10,2; 22,32 lub też prośby kierowane przez ludzi do Chrystusa - 5,12; 8,28; 8,38; 9,38;

doxadzo - wielbić, wysławiać, głosić chwałę Boga - 2,20; 5, 25.36; 7,16; 13,13; 17,15; 18,43; 23,47; chodzi też tutaj o chwałę Chrystusa - 4,15;

exomologeo - występuje tylko jeden raz: wyraża aspekt wdzięczności, uwielbienia -10,21; anthomologeomai, eulogeo, eucharisteo - w zamiarze redakcyjnym Łk są znaczeniowo bardzo bliskie i wyrażają dwie idee: a) chwalić, sławić, wielbić, uczcić oraz b) wyrażać wdzięczność, dziękować;

różnice są tylko w akcentach - eulogeo w terminologii modlitwy Łk posiada charakter doksologiczny - w polskim tłum. jako błogosławić; eucharisteo akcentuje bardziej moment dziękczynienia; pierwszy występuje 7 razy - 1,64.68; 2,28; 6,28; 9,16; 24,30; 24,53; a drugi występuje 3 razy - 18,11; 22,17.19; a raz występuje jako dziękczynienie wyrażone Chrystusowi - 17,16; synonimem eulogeo jest anthomologeomai - oznacza wysławiać, wielbić, publicznie dziękować; występuje w 2,38; megalyno - oznacza u Łk tyle co wielbić, chwalić, sławić; występuje tylko w 1,41;

Ewangelista Łuksz najwięcej poświęca temu uwagi; większość pochodzi ze wspólnego źródła synoptyków - np. 9,16 (eulogezen), 22,17.19 (eucharisteas), 22, 44 (proseucheto); modlitwa z wdzięczności za dar objawienia Ojca i Syna - exologymai soi Pater - 10,21.

                                                            

odwiedziło nas: 10267
Domowy Kościół
Ruch Światło-Życie
ul. Mleczowa 1, 61-606 Poznań
e-mail: poznan.jadwiga@gmail.com

Para rejonowa:
Ramona i Marek Jędrzejczakowie
pararejonowa.dk.nar-umul@wp.pl
tel. R:533596887, M:533596889